ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ارزیابی دقیق‌تر، مداخله هدفمندتر…

« دپارتمان علوم اعصاب و نوروتراپی»

بعضی مشکلات روان‌شناختی فقط در سطح احساس و رفتار دیده نمی‌شوند؛ تغییر در توجه، حافظه، تنظیم هیجان، انگیزه و الگوهای فعالیت مغز نیز می‌تواند بخشی از تصویر باشد. پیشرفت علوم اعصاب در سال‌های اخیر این امکان را فراهم کرده است که شناخت ما از بعضی اختلالات، از توضیح علائم فراتر برود و ارتباط میان عملکرد مغز و تجربه‌های روان‌شناختی با دقت بیشتری بررسی شود. اهمیت این نگاه زمانی بیشتر می‌شود که فرد با نشانه‌هایی مانند افسردگی پایدار، اضطراب، مشکلات توجه و تمرکز یا دشواری‌هایی روبه‌روست که به درمان‌های قبلی پاسخ کافی نداده‌اند. در چنین شرایطی، علوم اعصاب می‌تواند اطلاعات تکمیلی برای فهم بهتر وضعیت فرد فراهم کند و در برخی موارد، امکان استفاده از مداخلات غیرتهاجمی مغزی را در کنار روان‌درمانی و درمان دارویی ایجاد کند. در این دپارتمان، ابزارها و روش‌هایی مانند QEEG، نوروفیدبک، tDCS و rTMS هرکدام با هدف و کارکرد متفاوت به کار می‌روند. QEEG می‌تواند الگوهای فعالیت الکتریکی مغز را به‌صورت کمی بررسی کند و اطلاعات تکمیلی درباره عملکرد مغز ارائه دهد. نوروفیدبک بر آموزش تنظیم برخی الگوهای فعالیت مغزی تمرکز دارد، و روش‌هایی مانند tDCS و rTMS با استفاده از تحریک غیرتهاجمی مغز تلاش می‌کنند فعالیت شبکه‌های عصبی مشخصی را تعدیل کنند. جایگاه این روش‌ها برای همه مشکلات یکسان نیست. برای برخی کاربردها، مانند استفاده از rTMS در افسردگی مقاوم به درمان، شواهد بالینی قوی‌تری وجود دارد؛ در حالی که درباره بعضی کاربردهای دیگر، میزان شواهد متفاوت است و پژوهش‌ها همچنان ادامه دارند. به همین دلیل، انتخاب هر روش باید بر اساس نوع مشکل، شدت نشانه‌ها، سابقه درمان، شرایط فرد و هدف مداخله انجام شود ارزش علوم اعصاب در سلامت روان به استفاده صرف از دستگاه یا فناوری محدود نمی‌شود. اهمیت اصلی آن در این است که بتواند تصویر دقیق‌تری از عملکرد فرد فراهم کند و در موارد مناسب، گزینه‌های درمانی بیشتری در اختیار تیم درمان قرار دهد. زمانی که داده‌های بالینی، روان‌شناختی و عصبی در کنار یکدیگر دیده شوند، امکان تصمیم‌گیری سنجیده‌تر و طراحی مداخله‌ای متناسب‌تر با شرایط هر فرد فراهم می‌شود. علوم اعصاب و نوروتراپی قرار نیست جای روان‌درمانی یا درمان دارویی را بگیرند؛ بلکه در جای درست خود می‌توانند آن‌ها را تکمیل کنند. هدف این دپارتمان، استفاده مسئولانه و هدفمند از دانش و فناوری‌های عصبی برای رسیدن به ارزیابی دقیق‌تر، انتخاب درمان مناسب‌تر و افزایش امکان پاسخ بهتر به درمان است.