نشانه‌های روان‌شناختی همیشه فقط از یک عامل سرچشمه نمی‌گیرند. تغییرات خلق، بی‌خوابی، اضطراب، کاهش انرژی، افت تمرکز، تحریک‌پذیری یا احساس فرسودگی می‌توانند تحت تأثیر عوامل روان‌شناختی باشند، اما گاهی وضعیت جسمانی، بیماری‌های زمینه‌ای، تغییرات هورمونی، مصرف بعضی داروها یا اختلالات متابولیک نیز در شکل‌گیری یا تشدید آن‌ها نقش دارند. به همین دلیل، نگاه دقیق به سلامت روان گاهی نیازمند بررسی هم‌زمان وضعیت روان‌شناختی و جسمانی است.

روان‌پزشکی زمانی اهمیت ویژه پیدا می‌کند که شدت یا تداوم نشانه‌ها بر خواب، کار، روابط، تصمیم‌گیری یا عملکرد روزانه اثر گذاشته باشد؛ یا زمانی که احتمال می‌رود درمان دارویی بتواند بخشی از مشکل را بهتر کنترل کند. در اختلالاتی مانند افسردگی، اختلالات اضطرابی، اختلال دوقطبی، برخی مشکلات خواب و دیگر شرایط روان‌پزشکی، دارو می‌تواند در کنار روان‌درمانی یا سایر مداخلات، بخش مهمی از درمان باشد. انتخاب دارو و شیوه پیگیری آن نیز باید بر اساس تشخیص، شدت علائم، سابقه پزشکی و پاسخ فرد به درمان انجام شود.

اهمیت این نگاه زمانی بیشتر روشن می‌شود که بدانیم بعضی علائم ممکن است ظاهری شبیه مشکلات روان‌شناختی داشته باشند اما بخشی از علت آن‌ها در وضعیت جسمانی فرد باشد. اختلالات تیروئید، دردهای مزمن، بعضی بیماری‌های داخلی، تغییرات هورمونی یا اثر داروها می‌توانند بر خلق، انرژی، اضطراب یا تمرکز اثر بگذارند. در چنین شرایطی، ارزیابی پزشکی کمک می‌کند تصویر کامل‌تری از مسئله شکل بگیرد و درمان تنها بر اساس ظاهر علائم پیش نرود.

وجود دپارتمان روان‌پزشکی و پزشکی در یک مرکز سلامت روان، امکان این نگاه جامع‌تر را فراهم می‌کند؛ یعنی زمانی که یک مسئله به بررسی روان‌پزشکی، پزشکی یا هر دو نیاز دارد، مسیر ارزیابی و درمان از همان ابتدا دقیق‌تر طراحی شود. این موضوع به‌خصوص برای افرادی اهمیت دارد که مدت‌ها با نشانه‌های پایدار زندگی کرده‌اند، درمان‌های قبلی نتیجه کافی نداشته‌اند، یا میان علائم جسمانی و روان‌شناختی آن‌ها ارتباطی وجود دارد که نیازمند بررسی بیشتر است.

هدف این دپارتمان، پزشکی‌کردن همه مشکلات روانی نیست؛ بلکه فراهم‌کردن شرایطی است که سلامت روان در ارتباط واقعی با سلامت جسم دیده شود و هر فرد بر اساس نیاز خود، به ارزیابی و درمانی دسترسی داشته باشد که تصویر کامل‌تری از وضعیت او را در نظر می‌گیرد.